Με λένε Βίκυ και είμαι αλκοολική.
Γεννήθηκα στην Αθήνα και προέρχομαι από μια μέση οικογένεια.

Στις αρχές της εφηβείας μέθυσα για πρώτη φορά και έτσι άρχισε σταδιακά η σχέση μου με το αλκοόλ. Το αλκοόλ τότε με έκανε να νιώθω ελεύθερη, με μεταμόρφωνε σε ένα άτομο γεμάτο αυτοπεποίθηση, με έκανε να γελώ, να συμμετέχω και μου έδινε μια άνεση με το άλλο φύλο. Μέχρι την ηλικία των 24 χρόνων περίπου, έπινα τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα και σχεδόν πάντα κατέληγα μεθυσμένη. Έπινα για διάφορους λόγους, άλλοτε επειδή ήμουν χαρούμενη, άλλοτε επειδή ήμουν λυπημένη, έπινα για να χαλαρώσω, έπινα στις δυσκολίες ή για να ξεφύγω από τα προβλήματα και να αισθανθώ καλύτερα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο έκανα ένα γάμο, ο οποίος κατέληξε να γίνει προβληματικός. Απέκτησα δύο παιδιά και ήμουν ανίκανη να αναλάβω τις ευθύνες μου εξαιτίας του αλκοολισμού. Ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας που παρουσιάστηκε στην ηλικία των 25 χρόνων, έγινε ένα από τα ισχυρότερα άλλοθι που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να πίνω. Το ποτό ήταν η λύση μου, η διαφυγή μου. Μπήκα στην καθημερινή πόση και ο εθισμός μου άρχισε να εκδηλώνεται σοβαρά. Έγινα ευερέθιστη, ήμουν μόνιμα δυσαρεστημένη με όλους και με όλα, ανικανοποίητη και ανήσυχη. Είχα ξεσπάσματα οργής και θυμού, γινόμουν βίαιη και με έντονες τάσεις αυτοκαταστροφής. Έχασα κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και σεβασμού.

Το αλκοόλ μου είχε γίνει έμμονη ιδέα. Ενοχές, τύψεις, ντροπή, απελπισία, πόνος, ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα του επόμενου πρωινού. Παρόλες τις υποσχέσεις που έδινα ότι δεν θα ξαναπιώ, «έβρισκα» πάντα τον εαυτό μου πιωμένο. Παρόλο που το μυαλό «έλεγε» μην πιείς δεν μπορούσα να κατανικήσω την επιθυμία του πρώτου ποτού. Σιγά σιγά απομονώθηκα, οι φίλοι απομακρύνθηκαν, ο γάμος μου κόντευε να διαλυθεί. Βρέθηκα στο κρίσιμο σημείο όπου δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου με το αλκοόλ αλλά ούτε και χωρίς αυτό. Χαμένη, γεμάτη φόβους και απελπισμένη έφτασα στους Αλκοολικούς Ανώνυμους. Για πρώτη φορά είδα φως. Είδα ανθρώπους λαμπερούς, ανθρώπους που παρόλες τις δυσκολίες δεν έπιναν. Ήταν δύσκολα στην αρχή, όμως με τον καιρό, η απελπισία, ο πόνος, η δυστυχία που ένιωθα, αντικαταστάθηκαν από την ελπίδα και την πίστη. Η ευγνωμοσύνη μου στο πρόγραμμα των Αλκοολικών Ανώνυμων είναι μεγάλη. Σήμερα 9 χρόνια μετά, είμαι καλά, χαρούμενη, έχω την οικογένεια μου και οι σχέσεις μου με τους γύρω μου έχουν αποκατασταθεί. Η ζωή μου έχει αποκτήσει νόημα, σκοπό. Σήμερα θέλω να ζήσω!