Με λένε Ηλιάνα και είμαι αλκοολική.

Ως έφηβη υπήρξα πολύ ντροπαλή και απόμακρη. Το ποτό με έκανε να νιώθω ότι ανήκω κάπου. Νικούσα κάθε φόβο. Μπορούσα να χορέψω, να μιλήσω. Ήμουν ένα άτομο γεμάτο αυτοπεποίθηση. Αυτό μου έδινε το αλκοόλ. Συνέχισα να πίνω μετά την εφηβεία μου, πάντα όταν έβγαινα. Κατέληγα πάντα μεθυσμένη. Έπινα γιατί δεν ήμουν καλά, γιατί ήμουν καλύτερα, για να χαλαρώσω, για να αντέξω τα όποια προβλήματα μου παρουσιάζονταν.

Μέχρι που το αλκοόλ έγινε πια ανάγκη. Δεν μπορούσα να ζω χωρίς αυτό. Έπινα στη δουλειά, κρύβοντας το ποτό μέσα στη τσάντα μου. Έπινα από το πρωί, έπινα παντού. Μου έγινε πλέον αναγκαίο. Δεν μπορούσα να σταματήσω να πίνω. Τρέμουλα, ενοχές, τρόμος, τύψεις. Αυτό ήταν η ζωή μου. Και υποσχέσεις ότι θα το κόψω. Όμως ποτέ δεν το κατάφερνα όσο και να προσπαθούσα. Αισθανόμουν ένα τέρας και δεν μπορούσα να βρω λύση σε αυτό που μου συνέβαινε. Μένω χωρίς δουλειά, και όλοι οι δικοί μου άνθρωποι έφυγαν από δίπλα μου.
Έτσι πιάνοντας τον προσωπικό μου πάτο έφτασα στους Α.Α. και ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα ελπίδα. Είδα ανθρώπους με το ίδιο πρόβλημα με εμένα να με καταλαβαίνουν χωρίς να πω πολλά. Αισθάνθηκα ότι ανήκω κάπου και ότι θέλω να ζήσω. Οι Α.Α. μου είπαν ότι υπάρχει λύση. Πραγματικά δεν το φανταζόμουν ποτέ ότι θα σταματήσω να πίνω. Δεν το φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσα να ξαναγίνω αξιοπρεπής άνθρωπος. Η απελπισία και οι ενοχές άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πίστη, χαρά και ηρεμία. Οι Α.Α. με έμαθαν να ζω, να διασκεδάζω, να είμαι ειλικρινής, υπομονετική, να υπάρχω χωρίς να χρειάζομαι το αλκοόλ. Είμαι πολύ ευγνώμων γι’ αυτό γιατί η ζωή είναι πολύ ωραία χωρίς αλκοόλ.